ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV 

"Γίνε μου άγριος", μου έλεγες. "Σε θέλω πιο άγριο", μου ψιθύριζες. "Αγρίεψε μου" μου έκανες νόημα. Μα αυτό που ποτέ σου δεν κατάλαβες, είναι ότι μου είναι αδύνατον να να μην είμαι γλυκός σε κάτι τόσο το όμορφο.

Άραγε πώς να αγριέψεις μπροστά σε ένα έργο τέχνης;

Έχω μάθει να θαυμάζω τα όμορφα. Να αφοσιώνομαι στα ξεχωριστά. Να χαμογελάω στα περίεργα. Πώς λοιπόν, να αγριέψω; Πώς λοιπόν, να σου αγριέψω;
Πώς άραγε;

Πώς, όταν είσαι το πιο περίεργο και ξεχωριστά όμορφο έργο τέχνης που έχω αντικρίσει;

Όπως και στα μουσεία όμως, αυτό που βλέπεις, απλά το θαυμάζεις, και ας μην είναι δικό σου.
Κακά τα ψέματα, ποτέ δεν ήσουν δική μου. Ήσουν κάποιου άλλου. Ήσουν κάπιου άγριου, εκεί έξω, που ακόμα δεν είχες γνωρίσει. My shit? Μπα.

Το ξέρω καλά.