ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ

Σιγά σιγά οι μερές αρχίζουν και γίνονται πιο κρύες.  Πόσο μάλλον τα βράδια.

 Σημερα Καθώς πήγενα δουλειά, ήμουν χαμένος στην μουσική μου. Περπατούσα αλλά δεν το σκεφτόμουν, προχορούσα τελείως μηχανικά. Υποσυνείδητα ήξερα που πήγενα, συνειδητά όμως το μόνο που ένιωθα ήταν το κρύο. 

Τα χείλη μου είχαν μουδιάσει. Δεν τα έβρεξα όμως, μου άρεσε η αίσθηση τους. 

Θυμάμαι στις αρχές. Τα δάγκωνα συνεχώς. Έβαζα το κάτω χείλος μου ανάμεσα από τα δόντια μου και το δάγκωνα τόσο ώστε να πονέσει λίγο. Και μου έλεγες σταμάτα να το κάνεις αυτό!.

Μα ο λόγος που το έκανα ήταν γιατί ο πόνος ήταν σχεδόν όμοιος με τον τρόπο που με δάγκωνες εσύ. 

Θέλω να σε φάω μου έλεγες. Και ώρες ώρες το παράκανες και με δάγκωνες πιο δύνατα απ όσο θα έπρεπε. Και εγώ σου θύμωνα. Και θύμωνες που θύμωνα. 

Είσαι υπερβολικός, μου φώναζες. Έτσι ήμουν πάντα, σου ψιθύρισα.

Δεν άλλαξα. 

Εσύ?

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι

Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται για το παρελθόν. Ο καθένας μας, υποθέτω, το κάνει αυτό. Είναι περίεργο, όμως, το πώς δημιουργούνται οι αναμνήσεις, ή μάλλον για να είμαι πιο σαφής, πώς ανακαλούνται.

Το πιο μικρό πράγμα μπορεί να σου φέρει στο μυαλό μια ταινία μικρού μήκους με εσένα πρωταγονιστή σε σκηνικό μιας εμπειρίας σου.

Μου προξενεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον το μυαλό.
Ακόμη περισσότερο, η ανθρώπινη ψυχολογία.

Είμαστε τόσο πολύπλοκα και περίπλοκα όντα. Κάποιοι περισσότερο από άλλους, σίγουρα. Αλλά εσύ, πραγματικά, είσαι το πιο υπέροχα περίπλοκο ον που έχω γνωρίσει. Είσαι τόσο δύσκολος άνθρωπος, που ώρες ώρες δεν ξέρω καν τί να σκεφτώ. Δεν ξέρω αν θες να είσαι εδώ, ή κάπου άλλου. Δεν ξέρω που να σε πάω. Δεν ξέρω καν αν θες να μου δώσεις το χέρι σου. Δεν ξέρω.

Ο λόγος που ανέφερα το παρελθόν, είναι διότι, πέρα του ότι πάντα είχα μια αγάπη για τον χρόνο (και συγκεκριμένα, την ικανότητα του να μπορούσα να πάω πίσω, σίγουρα θα επεκταθώ κάποτε πάνω στο θέμα αυτό) απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κολλάω τόσο πολύ, σε αυτό.

Ίσως γιατί το παρελθόν είναι καλύτερο από το παρόν.

Λες αν εν' τέλει γινόμουν ψυχολόγος, να μπορούσα να σε καταλάβω;
Μου είχες πει κάποτε, πως η ευτυχία δεν είναι μια κατάσταση, είναι στιγμές.

Πολύ συνεσταλμένο. Πολύ ώριμο. Μα με έβαλε σε σκέψεις. Αν όντως δεν είναι κατάσταση. Τότε γιατί μαζί σου νιώθω μόνιμα ευτυχισμένος;

Ακόμα και όταν μου φωνάζεις. Ακόμα και όταν μου μιλάς άσχημα. Ακόμα και όταν κάνεις σκληρές πλάκες, που πονάνε (έστω, μπορεί να πονάνε μόνο εμένα διότι είμαι γκρινιάρης).  Ακόμα και όταν σηκώνεσαι και φεύγεις. Που πας; Για πόσο καιρό θα φεύγεις; 

Είπα ψέματα. Δεν νιώθω μόνιμα ευτυχισμένος. Όχι όταν φεύγεις. Όχι όταν σε παρακαλάω. Όχι όσο σε αγαπάω. Όχι ενώ δεν το αξίζω.

Αν αγάπησα τόσο πολύ το λάθος άτομο, φαντάσου πόσο θα αγαπήσω το σωστό.
#ΟΑλέκοςΑπέδρασε (άκυρο)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Ø

 

Δεν ξέρω γιατί το κάνω τώρα αυτό.

Ίσως γιατί δεν μπορώ να εκφραστώ αλλιώς.
Ίσως γιατί δεν μπορώ να τα πω σε αυτούς που θέλω. 

Αυτούς;

Ποιόν κοροϊδεύω;
Ίσως γιατί δεν μπορώ να τα πω σε

Εσένα.

 Ίσως γιατί δεν θα ακούσεις.
Ίσως γιατί δεν θες να ακούσεις.

 Ίσως γιατί έχεις πολλά στο μυαλό σου.
Ίσως γιατί περνάς μια δύσκολη περίοδο.
Ίσως γιατί το ξύπνημα γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Ίσως γιατί ο ύπνος σου λείπει.

Ίσως γιατί τα όνειρα σου λείπουν.
Ίσως γιατί θες να αποδράσεις.
Ίσως γιατί θες να το σκάσεις.

Ίσως γιατί δεν περνάς καλά.
Ίσως γιατί όλα μοιάζουν βαρετά.
Ίσως γιατί θες να είσαι μόνη.

Ίσως γιατί κάποιος εκεί έξω να ακούσει.
Ίσως γιατί κάποιος εκεί έξω να νιώσει.
Ίσως γιατί...

κάποιος.

κάποτε.

τα διαβάσει.
 

Ίσως γιατί αυτός ο κάποιος να είσαι εσύ.

Ίσως γιατί τα δικά σου πράσσινα μάτια
πέσουν πάνω στις λέξεις μου.
Ίσως γιατί τα δικά σου χείλη να σιγοδιαβάζουν
τις ασυναρτησίες μου.
Ίσως γιατί μπορεί να νιώσεις ένα χέρι να σφίγγει απάλα
την καρδιά στο στήθος σου.

Ίσως.

Γιατί;