ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι

Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται για το παρελθόν. Ο καθένας μας, υποθέτω, το κάνει αυτό. Είναι περίεργο, όμως, το πώς δημιουργούνται οι αναμνήσεις, ή μάλλον για να είμαι πιο σαφής, πώς ανακαλούνται.

Το πιο μικρό πράγμα μπορεί να σου φέρει στο μυαλό μια ταινία μικρού μήκους με εσένα πρωταγονιστή σε σκηνικό μιας εμπειρίας σου.

Μου προξενεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον το μυαλό.
Ακόμη περισσότερο, η ανθρώπινη ψυχολογία.

Είμαστε τόσο πολύπλοκα και περίπλοκα όντα. Κάποιοι περισσότερο από άλλους, σίγουρα. Αλλά εσύ, πραγματικά, είσαι το πιο υπέροχα περίπλοκο ον που έχω γνωρίσει. Είσαι τόσο δύσκολος άνθρωπος, που ώρες ώρες δεν ξέρω καν τί να σκεφτώ. Δεν ξέρω αν θες να είσαι εδώ, ή κάπου άλλου. Δεν ξέρω που να σε πάω. Δεν ξέρω καν αν θες να μου δώσεις το χέρι σου. Δεν ξέρω.

Ο λόγος που ανέφερα το παρελθόν, είναι διότι, πέρα του ότι πάντα είχα μια αγάπη για τον χρόνο (και συγκεκριμένα, την ικανότητα του να μπορούσα να πάω πίσω, σίγουρα θα επεκταθώ κάποτε πάνω στο θέμα αυτό) απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κολλάω τόσο πολύ, σε αυτό.

Ίσως γιατί το παρελθόν είναι καλύτερο από το παρόν.

Λες αν εν' τέλει γινόμουν ψυχολόγος, να μπορούσα να σε καταλάβω;
Μου είχες πει κάποτε, πως η ευτυχία δεν είναι μια κατάσταση, είναι στιγμές.

Πολύ συνεσταλμένο. Πολύ ώριμο. Μα με έβαλε σε σκέψεις. Αν όντως δεν είναι κατάσταση. Τότε γιατί μαζί σου νιώθω μόνιμα ευτυχισμένος;

Ακόμα και όταν μου φωνάζεις. Ακόμα και όταν μου μιλάς άσχημα. Ακόμα και όταν κάνεις σκληρές πλάκες, που πονάνε (έστω, μπορεί να πονάνε μόνο εμένα διότι είμαι γκρινιάρης).  Ακόμα και όταν σηκώνεσαι και φεύγεις. Που πας; Για πόσο καιρό θα φεύγεις; 

Είπα ψέματα. Δεν νιώθω μόνιμα ευτυχισμένος. Όχι όταν φεύγεις. Όχι όταν σε παρακαλάω. Όχι όσο σε αγαπάω. Όχι ενώ δεν το αξίζω.

Αν αγάπησα τόσο πολύ το λάθος άτομο, φαντάσου πόσο θα αγαπήσω το σωστό.
#ΟΑλέκοςΑπέδρασε (άκυρο)