ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ

Σιγά σιγά οι μερές αρχίζουν και γίνονται πιο κρύες.  Πόσο μάλλον τα βράδια.

 Σημερα Καθώς πήγενα δουλειά, ήμουν χαμένος στην μουσική μου. Περπατούσα αλλά δεν το σκεφτόμουν, προχορούσα τελείως μηχανικά. Υποσυνείδητα ήξερα που πήγενα, συνειδητά όμως το μόνο που ένιωθα ήταν το κρύο. 

Τα χείλη μου είχαν μουδιάσει. Δεν τα έβρεξα όμως, μου άρεσε η αίσθηση τους. 

Θυμάμαι στις αρχές. Τα δάγκωνα συνεχώς. Έβαζα το κάτω χείλος μου ανάμεσα από τα δόντια μου και το δάγκωνα τόσο ώστε να πονέσει λίγο. Και μου έλεγες σταμάτα να το κάνεις αυτό!.

Μα ο λόγος που το έκανα ήταν γιατί ο πόνος ήταν σχεδόν όμοιος με τον τρόπο που με δάγκωνες εσύ. 

Θέλω να σε φάω μου έλεγες. Και ώρες ώρες το παράκανες και με δάγκωνες πιο δύνατα απ όσο θα έπρεπε. Και εγώ σου θύμωνα. Και θύμωνες που θύμωνα. 

Είσαι υπερβολικός, μου φώναζες. Έτσι ήμουν πάντα, σου ψιθύρισα.

Δεν άλλαξα. 

Εσύ?