ΚΕΦΑΛΑΙΟ V

(Μάλλον και το τελευταίο)

ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ

Περαστικός ήμουν στην ζωή σου, μικρή μου. 
Θα γνωρίσεις άλλους, πολλούς. 
Σκόπος μου όμως ήταν ένας. 
Να μην ήμουν ένας από αυτούς.
Ήρθα απλά να σου δείξω πώς είναι να μιλάς με μια ψυχή,
Και να ερωτεύεσαι αυτήν. 
πώς είναι να ακούς μια φωνή,
και να νιώθεις την καρδιά σου στα αυτιά σου.
πόσο παθιασμένο είναι το πρώτο φιλί,
όσο ντροπαλό και άβολο και αν είναι αυτό.
τί είναι το "Στρουμφοφιλί",
η "Πεταλούδα", η "Σκούπα".
πώς είναι να σ'αφήνουν σπίτι,
αλλά το μυαλό σου να είναι ακόμα έξω, ακόμα εκεί.
πώς είναι να λατρεύεις με "ήχους",
γιατί όταν τα λόγια δεν φτάνουν τότε απλά "σλουρπ σλουρπ σλουρπ".
πώς είναι να αράζεις κάτω από αστέρια,
με ένα κινητό να παίζει μουσική, και δυό καρδιιές να χτυπάνε συγχρονισμένα.
πώς είναι να πηγαίνεις σινεμά,
και να έχεις ένα χέρι συνεχώς στο δικό σου και να γυρνάτε τους αντίχειρες σας σε σχήμα κύκλου.
πώς είναι να είναι ερωτεύεσαι με έναν ρομαντικό,
που μάλλον γεννήθηκε σε λάθος εποχή.
πώς είναι να ερωτεύεται αυτός μαζί σου,
να χάνει τα λόγια του όταν μιλάτε.
πώς είναι, να φοβάσαι να περάσεις μια μέρα μακριά του,
και αντί να σκέφτεσαι την εκδρομή σου στην Κρήτη, να σκέφτεσαι τις ημέρες χώρια του. 
πώς είναι να κλαις από χαρά πάνω από ένα κινητό,
και να ξέρεις πώς στην άλλη άκρη κλαίει και αυτός από χαρά.
Μικρή μου.
Ήρθα απλά για να σου δείξω πώς είναι να νιώθει η καρδιά το "σ'αγαπώ",
πριν καν το μυαλό είναι έτοιμο να το πει.
πώς είναι να σε αγαπάνε χωρίς αναστολές,
και να είσαι σίγουρη γι αυτό.
πώς είναι να σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστή,
γιατί είσαι η πιο ξεχωριστή που θα γνωρίσουν ποτέ.
Ήρθα απλά για να σου δείξω πώς είναι να γελάει ο άλλος με τα "χορατά" σου,
και πώς όταν δεν είσαι μαζί του τα σκέφτεται και χαμογελάει
Ήρθα απλά για να σου δείξω πώς είναι να είσαι Υπερ-Ηρωίδα,
να μπορείς να ελέγχεις τον χρόνο.
Ήρθα απλά για να σου δείξω πώς το φιλί σου είναι ικανό να σταματήσει τον χρόνο,
έστω, τον δικό μου χρόνο.
Ήρθα απλά για να σου δείξω πώς η απουσία σου είναι ικανή να επιβραδύνει τον χρόνο,
έστω, τον δικό μου χρόνο.
Ήρθα απλά για να σου δείξω πώς η παρουσία σου είναι ικανή να επιταχύνει τον χρόνο,
έστω, τον δικό μου χρόνο.

Ήρθα απλά για να σου δείξω πώς τα λόγια σου, είναι ικανά να γυρίσουν πίσω τον χρόνο,
έστω, τον δικό μας χρόνο.
 
πώς είναι να σε αγαπάνε ακόμα και όταν τους πνίγει ο θυμός.
πώς είναι να σε φροντίζουν σαν γατάκι που είσαι.
πώς είναι να σου πέρνουν το παλτό για να μην φεύγεις.
πώς είναι να αράζουν στο μπαλκόνι μαζί σου ενώ καπνίζεις για να σου κάνουν παρέα.
πώς είναι να σου κάνουν δώρο την καρδιά τους για να φας (πίτσα σε σχήμα καρδιάς εννοώ, ε)
πώς είναι ένας άντρας που δεν φοβάται να κλάψει για αυτά που αγαπά
πώς πιστεύω ότι ένας άντρας θα έπρεπε να σου φερθεί
πόσο θα ήθελα αυτός ο άντρας να είμαι εγώ...

Πώς είναι να σε πηγένουν μέσα σε ένα βράδυ στις πιο όμορφες πόλεις του πλανήτη.
"Γρήγορα, ο χρόνος μας τελειώνει!" σου έλεγα τότε.

Ο χρόνος μου τελειώνει.

Ήρθα περαστικός. Ελπίζω μόνο, να με θυμάσαι.
Αυτός ο τύπος που σου έστειλε μύνημα για τα μάτια σου ήμουν.
Αυτός ο κλαψιάρης. Αυτός ο υπερβολικός.
Αυτός που σ'αγάπησε όσο τίποτα.
Αυτός.

Πελ.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙV 

"Γίνε μου άγριος", μου έλεγες. "Σε θέλω πιο άγριο", μου ψιθύριζες. "Αγρίεψε μου" μου έκανες νόημα. Μα αυτό που ποτέ σου δεν κατάλαβες, είναι ότι μου είναι αδύνατον να να μην είμαι γλυκός σε κάτι τόσο το όμορφο.

Άραγε πώς να αγριέψεις μπροστά σε ένα έργο τέχνης;

Έχω μάθει να θαυμάζω τα όμορφα. Να αφοσιώνομαι στα ξεχωριστά. Να χαμογελάω στα περίεργα. Πώς λοιπόν, να αγριέψω; Πώς λοιπόν, να σου αγριέψω;
Πώς άραγε;

Πώς, όταν είσαι το πιο περίεργο και ξεχωριστά όμορφο έργο τέχνης που έχω αντικρίσει;

Όπως και στα μουσεία όμως, αυτό που βλέπεις, απλά το θαυμάζεις, και ας μην είναι δικό σου.
Κακά τα ψέματα, ποτέ δεν ήσουν δική μου. Ήσουν κάποιου άλλου. Ήσουν κάπιου άγριου, εκεί έξω, που ακόμα δεν είχες γνωρίσει. My shit? Μπα.

Το ξέρω καλά.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙΙ

"Φεύγω", είπες και έσπασες την σιωπή.

"Δεν πας πουθενά", ψιθύρισα μέσα μου.

 Δυό σώματα να κοιτάζουν το ένα τ' άλλο.

 Τα μάτια σου να αστοχούν συνεχώς τα δικά μου.

 Ένας κοφτερός ήχος από τα δόντια σου που τρίζουν.

 "Σ'αγ..-"

 Τί είναι αυτό; Δεν μπορώ να αναπνεύσω.

 Γιατί θολώνει η όραση μου;

 

 Γιατί είναι βρεγμενό το μάγουλο μου;

 Πάλι. Πάλι. Πάλι κλαις, βλάκα.

 Σταμάτα να κλαις, βλάκα.

 Πάλι κλαψιάρη θα σε πει.

 Πάλι θα σε σκοτώσει.

 Πάλι θα την συγχωρέσεις.

 Πάλι γράφω εδώ, μετά από σχεδόν έναν μήνα.

 Πάλι. Πάλι. Πάλι...

 

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΙ

Σιγά σιγά οι μερές αρχίζουν και γίνονται πιο κρύες.  Πόσο μάλλον τα βράδια.

 Σημερα Καθώς πήγενα δουλειά, ήμουν χαμένος στην μουσική μου. Περπατούσα αλλά δεν το σκεφτόμουν, προχορούσα τελείως μηχανικά. Υποσυνείδητα ήξερα που πήγενα, συνειδητά όμως το μόνο που ένιωθα ήταν το κρύο. 

Τα χείλη μου είχαν μουδιάσει. Δεν τα έβρεξα όμως, μου άρεσε η αίσθηση τους. 

Θυμάμαι στις αρχές. Τα δάγκωνα συνεχώς. Έβαζα το κάτω χείλος μου ανάμεσα από τα δόντια μου και το δάγκωνα τόσο ώστε να πονέσει λίγο. Και μου έλεγες σταμάτα να το κάνεις αυτό!.

Μα ο λόγος που το έκανα ήταν γιατί ο πόνος ήταν σχεδόν όμοιος με τον τρόπο που με δάγκωνες εσύ. 

Θέλω να σε φάω μου έλεγες. Και ώρες ώρες το παράκανες και με δάγκωνες πιο δύνατα απ όσο θα έπρεπε. Και εγώ σου θύμωνα. Και θύμωνες που θύμωνα. 

Είσαι υπερβολικός, μου φώναζες. Έτσι ήμουν πάντα, σου ψιθύρισα.

Δεν άλλαξα. 

Εσύ?

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι

Ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται για το παρελθόν. Ο καθένας μας, υποθέτω, το κάνει αυτό. Είναι περίεργο, όμως, το πώς δημιουργούνται οι αναμνήσεις, ή μάλλον για να είμαι πιο σαφής, πώς ανακαλούνται.

Το πιο μικρό πράγμα μπορεί να σου φέρει στο μυαλό μια ταινία μικρού μήκους με εσένα πρωταγονιστή σε σκηνικό μιας εμπειρίας σου.

Μου προξενεί τόσο πολύ το ενδιαφέρον το μυαλό.
Ακόμη περισσότερο, η ανθρώπινη ψυχολογία.

Είμαστε τόσο πολύπλοκα και περίπλοκα όντα. Κάποιοι περισσότερο από άλλους, σίγουρα. Αλλά εσύ, πραγματικά, είσαι το πιο υπέροχα περίπλοκο ον που έχω γνωρίσει. Είσαι τόσο δύσκολος άνθρωπος, που ώρες ώρες δεν ξέρω καν τί να σκεφτώ. Δεν ξέρω αν θες να είσαι εδώ, ή κάπου άλλου. Δεν ξέρω που να σε πάω. Δεν ξέρω καν αν θες να μου δώσεις το χέρι σου. Δεν ξέρω.

Ο λόγος που ανέφερα το παρελθόν, είναι διότι, πέρα του ότι πάντα είχα μια αγάπη για τον χρόνο (και συγκεκριμένα, την ικανότητα του να μπορούσα να πάω πίσω, σίγουρα θα επεκταθώ κάποτε πάνω στο θέμα αυτό) απλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί κολλάω τόσο πολύ, σε αυτό.

Ίσως γιατί το παρελθόν είναι καλύτερο από το παρόν.

Λες αν εν' τέλει γινόμουν ψυχολόγος, να μπορούσα να σε καταλάβω;
Μου είχες πει κάποτε, πως η ευτυχία δεν είναι μια κατάσταση, είναι στιγμές.

Πολύ συνεσταλμένο. Πολύ ώριμο. Μα με έβαλε σε σκέψεις. Αν όντως δεν είναι κατάσταση. Τότε γιατί μαζί σου νιώθω μόνιμα ευτυχισμένος;

Ακόμα και όταν μου φωνάζεις. Ακόμα και όταν μου μιλάς άσχημα. Ακόμα και όταν κάνεις σκληρές πλάκες, που πονάνε (έστω, μπορεί να πονάνε μόνο εμένα διότι είμαι γκρινιάρης).  Ακόμα και όταν σηκώνεσαι και φεύγεις. Που πας; Για πόσο καιρό θα φεύγεις; 

Είπα ψέματα. Δεν νιώθω μόνιμα ευτυχισμένος. Όχι όταν φεύγεις. Όχι όταν σε παρακαλάω. Όχι όσο σε αγαπάω. Όχι ενώ δεν το αξίζω.

Αν αγάπησα τόσο πολύ το λάθος άτομο, φαντάσου πόσο θα αγαπήσω το σωστό.
#ΟΑλέκοςΑπέδρασε (άκυρο)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Ø

 

Δεν ξέρω γιατί το κάνω τώρα αυτό.

Ίσως γιατί δεν μπορώ να εκφραστώ αλλιώς.
Ίσως γιατί δεν μπορώ να τα πω σε αυτούς που θέλω. 

Αυτούς;

Ποιόν κοροϊδεύω;
Ίσως γιατί δεν μπορώ να τα πω σε

Εσένα.

 Ίσως γιατί δεν θα ακούσεις.
Ίσως γιατί δεν θες να ακούσεις.

 Ίσως γιατί έχεις πολλά στο μυαλό σου.
Ίσως γιατί περνάς μια δύσκολη περίοδο.
Ίσως γιατί το ξύπνημα γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Ίσως γιατί ο ύπνος σου λείπει.

Ίσως γιατί τα όνειρα σου λείπουν.
Ίσως γιατί θες να αποδράσεις.
Ίσως γιατί θες να το σκάσεις.

Ίσως γιατί δεν περνάς καλά.
Ίσως γιατί όλα μοιάζουν βαρετά.
Ίσως γιατί θες να είσαι μόνη.

Ίσως γιατί κάποιος εκεί έξω να ακούσει.
Ίσως γιατί κάποιος εκεί έξω να νιώσει.
Ίσως γιατί...

κάποιος.

κάποτε.

τα διαβάσει.
 

Ίσως γιατί αυτός ο κάποιος να είσαι εσύ.

Ίσως γιατί τα δικά σου πράσσινα μάτια
πέσουν πάνω στις λέξεις μου.
Ίσως γιατί τα δικά σου χείλη να σιγοδιαβάζουν
τις ασυναρτησίες μου.
Ίσως γιατί μπορεί να νιώσεις ένα χέρι να σφίγγει απάλα
την καρδιά στο στήθος σου.

Ίσως.

Γιατί;